سپس حضرت از منبر فرود آمد و كسى از مهاجرين و انصار باقى نماند مگر اينكه به يقين دانست كه حسين كشته مىشود « 1 » . ( 1 ) اينها بعضى از خبرهايى است كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در مورد كشته شدن سبط و ريحانه‌اش بيان فرمود و از آنها شدت حزن و اندوه آن حضرت بر او را مىتوان دريافت . مسلمانان از اين اخبار به كشته شدن امام يقين كرده و در آن هيچ‌گونه شكى نداشته‌اند ، همچنانكه حضرت حسين عليه السّلام نيز به آنها ايمان داشت و اين مطلب را در مواضع بسيارى - كه ضمن اين كتاب به آنها خواهيم پرداخت - بيان فرمود . ( 2 ) گرامى داشتن امام حسين عليه السّلام توسط صحابه صحابه ، امام حسين عليه السّلام را بسيار گرامى داشتند و با تكريم و تعظيم فراوان با وى رو به رو شدند و او را در جايگاه جد بزرگوارش صلّى اللّه عليه و آله قرار دادند ؛ زيرا در او آنچه را از علم و تقوا و پارسايى در دين انتظار داشتند ، يافتند . ( 3 ) مورخان مىگويند : آن حضرت بر آنان عطوفت داشت و به ناتوانان آنها رسيدگى مىكرد و در سختى و گرفتارى با آنها مشاركت داشت . از بدكارانشان مىگذشت و به همهء مسائلشان مىپرداخت ، همان‌گونه كه جد اعظمش صلّى اللّه عليه و آله با آنها عمل مىكرد . ( 4 ) بزرگان و نامداران صحابه در خدمت به آن حضرت و برادر پاكش حضرت ابا محمد الحسن عليه السّلام بر يكديگر پيشى مىجستند و معتقد بودند هر خدمتى كه به

--> ( 1 ) الفتوح 4 / 216 - 219 .